حضرت عباس (ع)

 ده سال از وفات دخت گرامی رسول اکرم ، حضرت فاطمه زهرا (س) گذشته بود که امام علی (ع) با ام البنین ازدواج کردند. حاصل این ازدواج دلیرمردی بود که رشادت هایش در جریان عاشورا همواره در ذهن تاریخ خواهد ماند. حضرت عباس (ع) پسر بزرگ علی (ع) و فاطمه بنت حزام بود،

امام علی (ع) از رشادت های این حضرت در آینده ای نه چندان دور آگاه بودند و هر از گاهی حضرت عباس (ع) را در آغوش گرفته و بازوانش را می بوسیدند. وقتی که ام البنین دلیل این کار را جویا شد ، حضرت فرمودند که : «این دست ها در راه کمک به حسین قطع خواهند شد»

حضرت عباس علاوه بر این که بدنی تنومند و قوی داشتند ، از خرد و شعور بالایی نیز برخوردار بودند. حضرت عباس در جنگ های زیادی پا به پای امام علی (ع) حضور داشتند. در جنگ صفین ، بسیاری از مواجهه با او هراس داشتند. در روزی از روز های این جنگ ، ابن شعثاء پس از کشته شدن هفت فرزندش به دست این نوجوان رشید ، پای به میدان گذاشت اما او نیز حریف حضرت عباس (ع) نشد و به فرزندانش پیوست.

در شب 21 ماه رمضان ، در حالی که پدرش در بستر بود ، توصیه ای به او نمود که سرلوحه خود دانست و تا پای جان بر آن ایستاد که همانا همراهی حسین در عاشورا و تنها نگذاشتن وی بود.

پس از شهادت امام علی (ع) حضرت عباس شاهد سال های تلخ امامت برادرش حسن (ع) بود و حیله گری های معاویه و ستم های امویان را با گوشت و خون خود احساس کرد. در این دوران بسیاری از یاران وفادار امام علی و امام حسن (ع)،از جمله حجر بن عدی و عمرو بن حمق به شهادت رسیدند.

حاصل ازدواج حضرت عباس و لبابه ، دختر عبدالله بن عباس ، دو پسر به نام های عبدالله و فضل بود. برخی می گویند بعد از تولد فضل به حضرت عباس (ع) لقب ابوالفضل (پدر فضل ) دادند. امّا برخی دیگر عقیده دارند عباس به خاطر فضل بی پایانش به این لقب خوانده می شود .